بسم الله الرحمن الرحیم زهیر همان کسی است که گفته: اباعبدالله! به خدا قسم اگر زندگی دنیا دائمی بود و انسان ها در آن جاودانه می ماندند و جدایی از آن فقط به خاطر یاری شما بود، ما قیام همراه با شما را بر ماندن در دنیا ترجیح می دادیم... اما زهیر چطور زهیر شد؟ بی اختیار منتظرش بود . بی آنکه به روی خودش بیاورد . اتفاقی قرار بود بیفتد که زهیر در تنهایی هم از فکرکردن به آن طفره می رفت . خودش را فریب می داد و همه ی حواسش به این بود که با حسین روبه رو نشود! برنامه ی حرکت کاروان را جوری تنظیم کرده بود که با او در یک منزل اقامت نکند . سایه به سایه دنبالش می رفت و مراقب ب

بسم الله الرحمن الرحیم ظهر عاشورا من بیشتر از هر چیز به «دنیا» فکر میکنم. به دنائت اش، به پستی اش، به بی انتهایی زشتی اش... فکر میکنم شاید اباعبدالله هم برای همین رفت. که دنیا را نشانمان دهد. آخرش را پیش چشممان تصویر کند. نهایتش را بگوید. و چه چیزی بهتر از ماجرای کربلا می توانست پرده فریب را از صورت کریه دنیا کنار بزند. دنیا همین است. همین شکلی. شکل ظهر عاشورا... شکل گودال قتلگاه. همین قدر نخواستنی. و چه چیزی بهتر از ماجرای کربلا می توانست ما را بلدِ دنیا کند؟! همیشه، وسط روضه، اوج مقتل... به این فکر میکنم که دیگر این همه دنائت لازم نبود. این اوج رذالت لازم

بسم الله الرحمن الرحیم نازک آرای تن ساقه گلی که به جانش کشتم، و به جان دادمش آب ای دریغا به برم م ی ش ک ن د ... امرء القیس نصرانی بود. زمان عمر آمد مدینه. رفت مسجد و اسلام آورد. امیرالمومنین(ع) هم در مسجد بود. درخشش ایمان را توی چشم های مرد دید. صداقت در شهادتینش موج می زد. پیشانی بلند و سپیدی داشت که نشان از نسل های پاکیزه بود. محبت امرءالقیس آمد توی دل علی(ع). دو دخترش را برای دو پسرش گرفت. حسن و حسین(ع). دختری که همسر اباعبدالله(ع) شد، نامش رباب بود. رباب مادر سکینه. مادر علی اصغر. * رباب عاشق حسین(ع) بود. اباعبدالله هم. آنقدر دوستشان داشت که شعر گفته بود بر

بسم الله الرحمن الرحیم دلشان که برای پیامبر(ص) تنگ می شد، به علی نگاه می کردند. به قد و بالایش، چشم هایش... چهره اش ، خلق و خویش ، سخن گفتنش ... همه، عین پیامبر(ص) بود. آنها که رسول خدا(ص) را دیده بودند به علی می گفتند پیامبر دوباره. توی کوچه های مدینه که راه می رفت، عطر رسول الله(ص) فضا را پر می کرد. از هجده سالگی علامه ای بود برای خودش. کلاس درس داشت . تا اصحاب بودند، اهل بیت اجازه جنگیدن نداشتند. مگر حبیب و زهیر و عابس مرده بودند که کسی از خاندان رسول خدا(ص) به میدان برود؟ آمده بودند فدایی شوند. و شدند. آخرین نفر از اصحاب هم که رفت، نوبت اهل بیت بود. قبل همه،

بسم الله الرحمن الرحیم خانم ز یکی از اساتید موفق رشته ماست. در زمینه علمی و اجرایی حسابی فعال است. خوش خلق و مهربان هم. وقتی لیست مقاله ها و سمت هایش را نگاه می کردم توی ذهنم چندتا بچه قد و نیم قد وول می خوردند و مانده بودم یک همسر، یک مادر، چطور میتواند همه اینها را با هم داشته باشد. بعد یک وقتی سمیه گفت خانم ز مجرد است. انگار آب ریخت روی آتشم. حالا فهمیده بودم چطور می شود همه چیز را با هم داشت... * دخترخاله دبیرستانی ام برایم از آرزوها و نقشه هایش می گوید. رشته کارشناسی... گرایش ارشد... دانشگاه... من لبخند میزنم و راهنمایی اش میکنم و همزمان یک فکر مدام توی فک

بسم الله الرحمن الرحیم نصف شبی خسته از ترجمه نه چندان رضایت بخش یک مقاله تخصصی، که هم کند جلو می رفت و هم معادل هایم برای اصطلاحات کلیدی اش حسابی ناامید کننده بود، به عادت همه استراحت های بین درس این سالها، سرک کشیدم توی دنیای مجازی. بعد خیلی اتفاقی، با یک خاطره، یک یاد، یک کلیک... رسیدم به پیوندهای دست نخورده روزهای پرتقالی که سه چهار سالی می شود به روز نشده. خاطره همه وبلاگ خوانی ها، دوست های مجازی، نظرها، لینک ها، پیوندها، دعوت های وبلاگی... پشت سر هم ردیف شد. شروع کردم یکی یکی باز کردن وبلاگ های دوستان قدیمی. خیلی ها سال ها یا ماه ها بود که به روز ن